|
| |
Jadwiga - Królowa Polski
"Królowa Jadwiga" - portret Marcelego
Bacciarellego
Matką Jadwigi, najmłodszej
z córek Ludwika Węgierskiego, była druga żona władcy - Elżbieta
Bośniaczka. Przyszła polska monarchini urodziła się ok. 1374 r. (w niektórych
źródłach podawany jest rok 1373) a lata swej młodości
spędziła w stolicy Węgier, większość czasu poświęcając
lekturze, nauce języków obcych, a także zainteresowaniom związanym
z różnymi dziedzinami sztuki. Pomiędzy 1378 a 1379 rokiem Jadwiga
przebywała na wiedeńskim dworze Habsburgów, gdzie została zaręczona
z księciem austriackim Wilhelmem.
Śmierć ojca w 1382 roku
całkowicie odmieniła jej dalsze losy. Polski tron miał przypaść jednej z córek zmarłego, lecz
żadna z nich nie osiągnęła stosownego wieku, by objąć
władzę. W Polsce nastąpiło trwające dwa lata bezkrólewie. Po długich rozmowach ustalono, że na krakowskim tronie zasiądzie
Jadwiga, która będzie kierowała państwem.
16 października 1384 roku w
katedrze wawelskiej została
ukoronowana na króla Polski dziewczynka mająca niewiele ponad 10 lat. Młodziutka monarchini nie mogła oczywiście sama rządzić.
Sprawy kraju wzięli w swoje ręce możni małopolscy.
Ze względu na złożoną
sytuację polityczną oraz w obliczu wspólnego wroga - zakonu krzyżackiego
- doszło do rozmów z księciem litewskim Jagiełłą. W
trakcie rokowań ofiarowano mu rękę Jadwigi. Na mocy unii w Krewie
Jagiełło przybył w 1386 roku do Krakowa i poślubił władczynię.
Odtąd małżonkowie rządzili wspólnie, gdyż oboje
posiadali tytuły monarchów. Rok później Jadwiga poprowadziła
wyprawę mającą na celu ponowne przyłączenie do Polski
Rusi Halickiej, wcielonej w obszar państwa węgierskiego przez jej
ojca. Przedsięwzięcie odniosło pełny sukces.
Królowa, wykazując się
talentem dyplomatycznym, brała także udział w trudnych
rokowaniach z Krzyżakami, dotyczących Pomorza Gdańskiego. Przede
wszystkim jednak bardzo chętnie sprawowała obowiązki pani
wawelskiego dworu. Z upodobaniem wydawała uczty, przyjmowała dostojników
i dyplomatów, nie stroniła od męskich rozrywek, takich jak polowania
i jazda konna. Utrzymywała strzelców oraz psiarnię.
Przestrzegała zasad wiary, wiele czasu spędzając na modlitwach.
Jan Długosz pisał:
"Ubogim, wdowom, przybyszom, pielgrzymom i wszelkim ludziom nieszczęśliwym
i potrzebującym okazywała wspaniałomyślność, wielką
rozrzutność, hojność. Nie można w niej było
dostrzec śladu lekkomyślności, śladu gniewu i pychy, śladu
zawiści."
Królowa Jadwiga położyła
duże zasługi w rozwój polskiej nauki. Chętnie gościła
uczonych, prowadząc z nimi ożywione dyskusje. W swoim testamencie
hojna Jadwiga przekazała Akademii Krakowskiej swoje klejnoty na odnowienie
uczelni, której rozwój zahamowała śmierć Kazimierza Wielkiego.
Jadwiga dała swojemu mężowi
tylko jedną córkę - Elżbietę Bonifację, która
niestety zmarła kilka dni po urodzeniu. Niedługo potem, 17 lipca 1399
roku w Krakowie, zakończyła życie królowa, mając zaledwie
25 lat. Trwała pamięć o jej bogobojnym postępowaniu, dobroci
i prawości. Już za życia otaczana czcią, po śmierci stała
się powszechnie uwielbianą.
Profesorowie Papieskiej Akademii i
Uniwersytetu Jagiellońskiego stale prowadzą badania na temat epoki i
tej mądrej królowej. Dowodzą, że miała ogromną wiedzę,
władała wieloma językami, zgromadziła wspaniałą
bibliotekę, odbudowała Akademię Krakowską. Współczesne
Polki śmiało mogą brać przykład ze średniowiecznej
damy.
Dr Ryszard Skowron - kierownik
Pracowni Historycznej na Wawelu mówi, że przez kilka wieków nie wiadomo
było dokładnie, w którym miejscu wawelskiej katedry spoczywała
królowa. Dopiero w czasie przeprowadzonych prac konserwatorskich w 1887 roku
odkryto królewski grób i uroczyście przeniesiono królową do
sarkofagu. Następne otwarcie grobu, bo tego wymagał rozpoczęty
proces beatyfikacyjny, odbyło się w 1949 roku. Znany profesor medycyny
sądowej, Jan Olbrycht, który obejrzał i wymierzył każdą
królewską kosteczkę podał, że Jadwiga miała 180 cm
wzrostu. Była nie tylko wysoką, ale również dobrze zbudowaną
blondynką. To, że była piękna wiadomo było z ówczesnych
przekazów.
31.V. 1979 r. papież Jan Paweł
II wyniósł Jadwigę na ołtarze, ogłaszając błogosławioną.
Kanonizacja Królowej Jadwigi odbyła się 8 czerwca 1997 r. w
Krakowie w czasie pielgrzymki papieskiej
do Polski.
Przy sarkofagu królowej na Wawelu
zawsze leżą świeże kwiaty, klęczą modlący się.
A przecież ten rzeźbiony, w białym marmurze piękny grobowiec
stoi pusty. Od czasu, gdy monarchini została świętą,
jej doczesne szczątki umieszczono pod czarnym wawelskim krzyżem; tym
samym, pod którym zawsze się modliła.
Sarkofag Królowej Jadwigi w Katedrze
Wawelskiej - zawsze tu jest wielu odwiedzających
Berło
i jabłko Królowej Jadwigi 
Czarny
krzyż, przed którym modliła się święta Jadwiga Szkoła
nasza należy do Rodziny Szkół Św. Jadwigi Królowej 
|
